Robotnik wytwarza nie dla siebie, lecz dla kapitału...
Jeżeli wolno zaczerpnąć przykład spoza dziedziny produkcji materialnej, to nauczyciel szkolny jest robotnikiem produkcyjnym wówczas, gdy nie tylko urabia umysły dzieci, lecz również sam się zapracowuje gwoli zbogacenia przedsiębiorcy. Stosunek nie zmienia się wcale przez to, że przedsiębiorca włożył swój kapitał w fabrykę oświaty, a nie w fabrykę kiełbas...
Jak ma się sprawa z handlowymi robotnikami najemnymi, których zatrudnia kapitalista handlowy, w tym przypadku handlarz towarów [...jeden pracownik prowadzi księgi, drugi kasę, trzeci koresponduje, ten dokonuje zakupów, ów spredaje, tamten podróżuje itd.]? Z jednej strony, taki robotnik handlowy jest robotnikiem najemnym jak każdy inny...
Karol Marks – Kapitał t. I & III
Całe społeczeństwo rozszczepia się coraz bardziej na dwa wielkie wrogie obozy, na dwie wielkie, wręcz przeciwstawne sobie klasy: burżuazję i proletariat...
Przez burżuazję należy rozumieć klasę nowoczesnych kapitalistów, właścicieli środków produkcji, korzystających z pracy najemnej. Przez proletariat – klasę nowoczesnych robotników najemnych, którzy nie posiadając środków produkcji zmuszeni są, by istnieć, sprzedawać swą siłę roboczą...
Wszystkie dotychczasowe ruchy były ruchami mniejszości lub w interesie mniejszości. Ruch proletariacki jest samodzielnym ruchem ogromnej większości w interesie ogromnej większości...
Podstawowym warunkiem istnienia i panowania klasy burżuazji jest nagromadzanie bogactwa w rękach osób prywatnych, tworzenie i pomnażanie kapitału; warunkiem istnienia kapitału jest praca najemna.
Karol Marks & Fryderyk Engels – Manifest Komunistyczny, 1848
Przed Grand Jury w Londynie stają jako oskarżeni trzej robotnicy kolejowi, konduktor pociągu osobowego, maszynista i sygnalista. Wielka katastrofa kolejowa wyprawiła na tamten świat setki pasażerów. Przyczyną nieszczęścia jest niedbalstwo robotników. Wobec przysięgłych oświadczają oni jednomyślnie, że przed 10 lub 12 laty ich praca trwała tylko 8 godzin dziennie. W ciągu ostatnich 5 lub 6 lat pracę ich wyśrubowano do 14, 18 i 20 godzin, a przy szczególnie silnym napływie podróżnych, np. gdy uruchamiane są pociągi wycieczkowe, praca ich trwa często bez przerwy 40 do 50 godzin. Są oni zwykłymi ludźmi, nie są z żelaza. Ich zdolność do pracy w pewnej chwili zawodzi. Ogarnia ich znużenie. Ich mózg przestaje myśleć, a oczy – widzieć.
Ze wszech miar „czcigodny przysięgły brytyjski” odpowiada na to werdyktem, który za zabójstwo oddaje ich pod sąd kryminalny, a w skromnym dodatku wyraża pobożne życzenie, aby panowie kolejowi magnaci kapitału zechcieli w przyszłości przecież być trochę rozrzutniejsi, gdy idzie o nabywanie potrzebnej liczby „sił roboczych”, a trochę „wstrzemięźliwsi” czy „powściągliwsi”, czy „oszczędniejsi”, gdy idzie o wysysanie opłaconej przez nich siły roboczej.
Karol Marks –
Kapitał t. I, 1867
Wśród europejskich partii robotniczych ateizm jest czymś zgoła naturalnym...
O ogromnej większości niemieckich socjaldemokratycznych robotników można nawet powiedzieć, że ateizm jest już dla nich przeżytkiem; to czysto negatywne słowo jest już w odniesieniu do nich nieaktualne, ponieważ ich negatywny stosunek do wiary w Boga ma charakter nie teoretyczny, lecz praktyczny; po prostu uporali się z Bogiem, żyją i myślą w rzeczywistym świecie i dlatego są materialistami.
Fryderyk Engels –
Literatura emigracyjna, 1874
Materializm uznaje przyrodę za jedyną rzeczywistość...
Materialny, zmysłowo postrzegalny świat, do którego sami należymy, jest jedyną rzeczywistością... nasza świadomość i myślenie, chociaż wydają się tak nadzmysłowe, są wytworem materialnego, cielesnego organu: mózgu.
Fryderyk Engels –
Ludwik Feuerbach i zmierzch klasycznej filozofii niemieckiej, 1886
